Barwniak czerwonobrzuchy

opis
Wody tropikalnej Afryki zachodniej i centralnej zamieszkują liczne wielobarwne pielęgnice; największą popularnością z nich wszystkich cieszy się wśród akwarystów Pehicachromis pulcher (syn. Pelmatochromis kribensis) (1), sprowadzony do Europy w 1951 r. Dorosłe ryby osiągają długość 10 cm. Jedną z charakterystycznych cech samic są boki rubinowej barwy. Samice są również mniejsze i pełniejsze od samców.

rozmnażanie
Hodowla barwniaka czerwonobrzuchego nie nastręcza trudności. Najodpowiedniejsza dla niego temperatura wody wynosi 24-26°C, pH 7,0, twardość 10°dGH i 2°dCH (woda wodociągowa). Są to ryby monogamiczne i tworzą trwałe pary. Tarło odbywają w 50-100-litrowych zbiornikach, na dnie których umieszcza się po kilka doniczek z wybitym dnem. Samica składa czerwonobrunatne jaja o średnicy 2 mm najczęściej na szczycie lub na pionowych ścianach doniczki. Młode wylęgają się trzeciego dnia inkubacji, a po 10 dniach zaczynają swobodnie pływać. Oboje rodzice opiekują się młodymi mniej więcej trzy tygodnie. Zdarza się też, że jajami i larwami opiekuje się tylko samica. Wyjątkowo może trafić się para ze skłonnościami kanibalistycznymi. Należy wtedy zabrać jaja z akwarium i wylęgać je oddzielnie. Pierwszym pokarmem pływających już młodych są larwy solowca.

barwniak_czerwono
Barwniak czerwonobrzuchy jest ozdobą każdego wystawowego akwarium. Poza okresem godowym nie jest on agresywny i może przebywać w akwarium zbiorowym wraz z gatunkami o zbliżonych wymaganiach, tym niemniej jego interesujący cykl życiowy i piękno ubarwienia można w pełni ocenić dopiero wtedy, kiedy żyje w oddzielnym akwarium. Barwniaki często wodzą swoje młode, w związku z czym właściwie nie powinno się trzymać w akwarium więcej niż jedną parę. Ryby te jedzą zarówno pokarm żywy, jak i granulowany. Prócz barwniaka czerwonobrzuchego akwaryści często hodują barwniaki szmaragdowe i barwniaki żółte.