Ropucha Aga – opis i hodowla

ropucha_aga2Ropucha aga (Bufo marinus), zwana również żabą talerzową lub kururu, jest największą z ropuch. Jeśli wykluczymy w sobie awersję do płazów, to musimy stwierdzić, że aga to swego rodzaju “królowa” ropuch. Występuje w Ameryce Środkowej i Południowej, od Meksyku do Patagonii. Wprowadzono ją na Jamajkę i do Puerto Rico.

Ogólny kolor ciała szaro-brązowy z nielicznymi czarnymi punktami, brzuch znacznie jaśniejszy, niekiedy usiany czerwonymi lub żółtymi plamami. Wyraźne tęczówki oczu są złocisto-zielone. Jest zwierzęciem o typowo nocnej aktywności. Dzień spędza w rozmaitych kryjówkach: norach innych zwierząt, pod kamieniami i kłodami drzew, a również często w zabudowaniach ludzkich. Poluje w pełnej ciemności lub — o ile znajduje się w osiedlach ludzkich – zasiada w sąsiedztwie lampy i czatuje na przelatujące ćmy i komary. Porusza się niezbyt zgrabnymi skokami. Jest mało ruchliwa i raczej siedzi nieruchomo, częściowo ukryta w podłożu, a tylko jej falujące podgardle zradza jej obecność. Podobnie jak inne ropuchy, zjada rozmaite zwierzęta bezkręgowe — głównie owady, które chwyta błyskawicznie wyrzucając swój długi język. Nie gardzi również jaszczurkami, ptakami i małymi ssakami. Występuje przeważnie na terenach nizinnych, chociaż spotyka się ją również w górach, na wysokości do 1500 m n.p.m. Zajmuje bardzo zróżnicowane środowiska wilgotne, o obfitej roślinności, jak również zupełnie suche. Często spotyka się ja w uprawach rolnych. Aga posiada wypróbowany sposób na swych wrogów. Mianowicie posiada ona bardzo silnie rozwinięte gruczoły przyuszne w kształcie trójkąta, które pod naciskiem wytryskują jad. Jest to miejsce narażone zwykle na chwyt zębami przeciwnika, który w ten sposób sam uruchamia porażający go mechanizm. Jeżeli uwolniony z gruczołów jad agi dostanie się do krwioobiegu napastnika, nawet zwierzę wielkości psa może zginąć. Wydzielina gruczołów jadowych agi zawiera adrenalinę. Używali jej południowoamerykańscy Indianie do zatruwania strzał.