Kanarki Opis

dziki_kanar
Dzikie kanarki żyją obecnie na Wyspach Kanaryjskich, w południowo-zachodniej Afryce, na Maderze, Azorach. W bezleśnych częściach wysp nie występują. Gniazdo kanarka znajduje się przeważnie na niskich drzewach lub krzewach. Miejsce w którym ma być zbudowane gniazdo wybiera samica i ona też sama je buduje. Materiałem służącym do budowania gniazda są gałązki, mech, sucha trawa, włosie i pióra.

 

Samica znosi przeważnie 4-5 jasnozielonych nakrapianych jaj, które wysiaduje przez okres około dwóch tygodni. Wysiadywanie rozpoczyna przeważnie od zniesienia 3 jaja. Kanarki znoszą jaja trzy razy w roku.

 

Dziki kanarek ma około 13 cm długości i ciężar około 14 g (kanarek udomowiony ma około 14 cm). Samiec ma przeważnie ubarwienie zielonożółte. Jego głowa jest szarawa z żółtozielnymi policzkami i gardłem, grzbiet jest szary z czarniawymi kreskami, lotki ciemne z szarymi i żółtozielonymi brzegami, sterówki ogona podobne w ubarwieniu do lotek. Spodnia część ciała jest jaśniejszego koloru. Oczy ma brązowe, nogi ciemne, dziób barwy rogowej. Samica ma ubarwienie bardziej szare. Młode wyglądem i ubarwieniem przypominają samicę.

 

Od kanarka dzikiego do pokojowego. Gdy Hiszpanie w 1474 r. przybyli na Wyspy Kanaryjskie, zwrócili uwagę na zachwycający śpiew kanarków. Nie byli jednak odkrywcami tego ptaka, gdyż – jak się okazało – w domach tubylców nierzadko można było spotkać klatki z kanarkami. Nie wiadomo jednak czy były to ptaki wyhodowane przez miejscową ludność czy też wyłapywane dzikie i brane do niewoli. Z każdego rejsu na wyspy kanaryjskie marynarze przywozili kanarki do Europy, gdzie ptaki te uchodziły za bardzo cenny podarunek, a później drogi towar. Pierwszymi hodowcami kanarków w Europie byli hiszpańscy mnisi, którzy dzięki systematycznej hodowli i sprzedaży przychowków pomnażali swe dochody. Sprzedając jedynie samce, zapewniali sobie przez ponad 100 lat monopol na “produkcję” kanarków. Ptaszki cieszyły się powodzeniem nie tylko w Hiszpani, ale również we Włoszech, Francji i Anglii, dokąd je eksportowano. Dzięki swej urodzie i wdzięcznemu śpiewowi zdobywały coraz więcej miłośników. Około 1550 r. we Włoszech pojawiły się pierwsze samice kanarków. Jak doszło do załamania monopolu hiszpańskich mnichów, trudno dzisiaj powiedzieć. Istnieją dwie wersję prawdopodobnego przebiegu wydarzeń. Według pierwszej, hiszpański statek handlowy płynący z kanarkamina sprzedaż do Livorno rozbił się o skaliste brzegi Elby. Uwolnione samce kanarków skrzyżowały się z samicami kulczyków. Ich potomstwo przeleciało na stały ląd do Włoch, gdzie odłapane dały początek nowej hodowli kanarków. Według drugiej wersji, nieuczciwy mnich hiszpański za odpowiednio wysokie wynagrodzenie odsprzedał samicę. Jest to tym bardziej prawdopodobne, że jedna samica w rękach dobrego hodowcy wystarczy, by rozpocząć prawdziwą hodowlę. Niewykluczone też, że samiczka została odsprzedana przez pomyłkę, ponieważ płeć kanarka niełatwo odróżnić. Potrzeba do tego dużego doświadczenia. W XVI wieku kanarki były już bardzo popularne w krajach śródziemnomorskich. Zaczeły też “zdobywać” północne obszary Europy. Jednak we Francji, Holandii i Anglii wciąż stanowiły prawdziwy unikat. Były modnym prezentem śród dam dworu. Miały często wspaniałe, złote klatki. Dla mniej zamożnych w ogóle były nie ośiągalne. Arystokratyczne damy bardziej doceniały wygłąd zewnętrzny kanarków aniżeli ich kunszt śpiewaczy. Zadowalały je w zupełności proste, melodyjne trele, które każdy z kanarków potrafi wyśpiewać. Dlatego poszukiwane były kanarki z “ufryzowanymi” główkami, z falowanymi piórami, o długich szyjach i silnej posturze. Dzięki temu powstały takie odmiany jak: trębacz paryski, norwik, garbus belgijski. We Włoszech, a szczególnie w Tyrolu, hodowcy mniejszą wagę przywiązywali do postury ptaka, bardziej zaś cenili jego ubarwienie i śpiew. Wraz z rozwojem hodowli te mało wymagające ptaszki szybko trafiły do uboższych domów. W XVIII i XIX wieku stały sięnieodzownymi towarzyszami tyrolskich górników. Wykorzystywali oni bowiem wyjątkową wrażliwość tych ptaków na toksyczne gazy ulatniające się w kopalniach. Kanarki początkowo przynoszone do kopalni przez górników tylko po to by umilać im ciężką pracę, uratowły niejedno ludzkie życie. Złe samopoczucie kanarka było dla górnika ostrzeżeniem i nakazem odwrotu.

 

Gdy eksploatacja tyrolskich kopalni zaczęła zanikać, górnicy emigrowali ze swymi rodzinami na pólnoc w poszukiwaniu pracy. Często znajdowali ją w kopalniach srebra w Górach Harcu. Wraz z górnikami do Niemiec przybyły kanarki. Bardzo szybko znalazły one wielu miłośników w nowym kraju, w którym rozpoczęto ich profesjonalną, ukierunkowaną hodowle. Jej efektem jast kanarek harceński – jeden z najznakomitszych śpiewaków w swej rodzinie.
Im. efektowniej wyglądały kanarki – harceński już wtedy miał promieniście żółte upierzenie – tym szybciej rosła ich popularność. W coraz większej liczbie domów można było spotkać bądź oryginalnego kanarka “ufryzowanego”, bądź kanarka kolorowego, bądź też niepozornego maestro. Materiał  pochodzi z książki “Kanarki” – Heinz Schnoor