Kategoria: Terrarystyka

Legwan zielony – opis i hodowla

Legwan zielony (Iguana iguana) jest jaszczurką, która osiąga nawet 2 m długości. Żyje na zalesionych brzegach rzek Ameryki Południowej i Środkowej. Najchętniej przebywa na konarach drzew, które zwisają nad wodą. Ma doskonały wzrok. W razie niebezpieczeństwa zręcznie wspina się wyżej lub skacze z gałęzi do wody. W warunkach naturalnych, gdzie ma do dyspozycji przede wszystkim liście, kwiaty, pączki roślin oraz owady, może sam dobierać pokarm, który się dla niego nadaje. W przypadku zwierząt hodowanych w terrarium nie można jednak polegać na tym instynkcie. Ponieważ w naturze podstawą diety są liście, także w terrarium liście lub substancje pokarmowe o podobnych własnościach...

Legwan zielony – rozmnażanie

Wiosną samica składa ok. 20 żółtawych, miękkich jaj, wielkości jaj gołębich. Zagrzebuje je w ziemi i potem już się nimi nie interesuje. Młode po wylęgnięciu mają ok. 10 cm długości, są jasnozielone z poprzecznymi brązowymi pasami na całym ciele. Początkowo przebywają razem, ale po kilku dniach rozpraszają się i żyją pojedynczo. Dojrzewają w wieku 5-6 lat. Młode zwierzęta należy umieszczać w małych pomieszczeniach z miękkim podłożem, gdyż wystraszone często skaczą z wyższych miejsc, rozbijając się o twardą posadzkę.

Kameleon jemeński – opis i hodowla

Kameleony nie preferują żadnego określonego biotopu; można je spotkać zarówno na gałęziach akacji, jak i na ziemi, wśród kolb kukurydzy. W ciągu dnia przebywają zwykle na wysokości 1-3 m nad ziemią, na noc wdrapują się na końce najwyższych gałęzi drzew. Cechą charakterystyczną wszystkich kameleonów jest ich zdolność do zmiany barwy. Zmiany te zależą od wielu czynników obiektywnych i subiektywnych (jak ciepłota, intensywność światła, kolor podłoża, dzień/noc, okres ciąży, wiek, stan zdrowia, stan psychiczny, itd.) i nie należy tej zdolności traktować jako rodzaju mimikry, ale raczej jako wzrokowy sygnał dla innych przedstawicieli gatunku. Chociaż reakcja barwna na niektóre bodźce jest charakterystyczna...

Kameleon jemeński – rozmnażanie

W porze godowej – która w naturze przypada na wrzesień i październik (podobnie w terrarium) — samice często trzymają się bardzo blisko swego partnera. Przed właściwymi godami dochodzi do specyficznych zalotów: samiec rozpłaszcza tułów, nadyma się, jego barwy stają się bardzo intensywne i ostre i bardzo szybko ruszając głową z boku na bok zbliża się sztywnym krokiem do samicy. Gody trwają do chwili, gdy samica przybierze charakterystyczne ubarwienie, świadczące o tym, iż dokonało się zapłodnienie. Po dalszych 20-30 dniach, samica znosi 20-50 jajeczek różnej wielkości, składając je do samodzielnie wykopanej jamy głębokości do 20 cm. Po ukończeniu znoszenia samica starannie...

Ropucha Aga – opis i hodowla

Ropucha aga (Bufo marinus), zwana również żabą talerzową lub kururu, jest największą z ropuch. Jeśli wykluczymy w sobie awersję do płazów, to musimy stwierdzić, że aga to swego rodzaju “królowa” ropuch. Występuje w Ameryce Środkowej i Południowej, od Meksyku do Patagonii. Wprowadzono ją na Jamajkę i do Puerto Rico. Ogólny kolor ciała szaro-brązowy z nielicznymi czarnymi punktami, brzuch znacznie jaśniejszy, niekiedy usiany czerwonymi lub żółtymi plamami. Wyraźne tęczówki oczu są złocisto-zielone. Jest zwierzęciem o typowo nocnej aktywności. Dzień spędza w rozmaitych kryjówkach: norach innych zwierząt, pod kamieniami i kłodami drzew, a również często w zabudowaniach ludzkich. Poluje w pełnej ciemności...

Ropucha Aga – rozmnażanie

W okresie godowym, który wiąże się z porą deszczową, samce wydają donośny basowy głos. Podniecone zwierzęta — tak samce, jak i samice — nadymają się i przyjmują pozycję odstraszającą, wydając krótki syczący głos. Samica, po wyszukaniu niezbyt dużego bajorka, składa około 35 000 jaj połączonych w galaretowate sznury. Jaja te są silnie trujące dla zwierząt i człowieka. Znane są przypadki śmiertelnego zatrucia wśród ludzki, którzy spożyli jaja jako zastępczy kawior. Po 45 dniach z jaj wylęgają się małe, ciemne kijanki. Ropuchy te od wielu lat są mieszkańcami Wrocławskiego ZOO. http://www.zoo.wroclaw.pl/

Gekon madagaskarski – opis i hodowla

Gekon madagaskarski (Phelsuma madagascariensis), poprawnie zwany felsumą madagaskarską, jest jedną z najpiękniejszych felsum. Żyje na Madagaskarze oraz okolicznych wyspach. Jest aktywna podczas dnia — szczególnie w godzinach popołudniowych. Jest to jedna z najładniejszych jaszczurek. Jej skóra jest koloru wiosennej zieleni, a cały grzbiet pokrywają czerwone cętki i plamy. Kształt i ilość tych plam, a także intensywność czerwonej barwy, to cechy osobnicze. Ogon średniej wielkości, odrzucany w razie niebezpieczeństwa (autatomia), odrasta w ciągu kilku miesięcy. Samica znosi 1 lub 2 białe jaja o rozmiarach 1,5 x 1 cm i pozostawia je w załomku kory drzewa lub rozwidleniu konarów, bądź między kamieniami....

Boa dusiciel – opis i hodowla

Boa dusiciel (Boa constrictor) mimo groźnie brzmiącej nazwy nie jest ani największym, ani niebezpiecznym gadem. Mierzy, co prawda, 4,5-5 m i waży 30-50 kg, ale znacznie większe od niego są anakonda i pyton siatkowy (około 10 m długości). Boa dusiciel zamieszkuje najcieplejsze obszary Ameryki Południowej od Meksyku po Argentynę. Najczęściej przebywa na drzewach, na ziemię schodzi jedynie w poszukiwaniu pokarmu, i to tylko nocą. Unika wody. Chociaż spotyka się go często w pobliżu siedlisk ludzkich, schodzi człowiekowi z drogi. Nie spłoszony porusza się z prędkością około 500 m/godz. Jedna samica daje kilkadziesiąt sztuk potomstwa (nawet do 70). Młode mają długość...

Pyton rombowy – opis i hodowla

Pyton rombowy (Morelia spilotes) z Nowej Gwinei i Australii swą nazwę zawdzięcza charakterystycznym rombowym plamom na grzbiecie. Występuje w 2 odmianach barwnych: jedna ma grzbiet brązowoczarny z żółtymi plamami, druga — na zdjęciu — jasnobrązowy grzbiet i ciemnobrazowe plamy. Zamieszkuje nizinne wilgotne środowiska, ale chętnie i doskonale wspina się na drzewa, wykorzystując długi, cienki chwytny ogon. W Australii pytony rombowe uważane są za wyjątkowo pożyteczne z powodu tępienia dzikich królików (plaga Australii), myszy i szczurów. Widoczny na zdjęciu okaz można na żywo obejrzeć we Wrocławskim zoo.

Żaba indyjska – opis i hodowla

Żaba indyjska (Kaloula pulchra) należy do rodziny żab wąskopyskich (Microhylidae) i osiąga wielkość do 7,5 cm. Cechą charakterystyczną tej żaby jest nieomal idealnie okrągły tułów z małą, krótką głową zakończoną spiczastym i stosunkowo wąskim pyszczkiem. Worek rezonacyjny niewidoczny. Bardzo słabo rozwinięte błony pływne występują tylko między palcami tylnych łap. Na palcach wszystkich kończyn niewielkie przylgi. Na piętach znajduje się stosunkowo duży łopatowaty wyrostek zaopatrzony w ostrą krawędź. U samców worek krtaniowy. Okrzyk, który potrafią dzięki niemu wydawać przyczynił się do nadanie jej w języku niemieckim popularnej nazwy “żaba-wół”. Ich głos, do złudzenia przypominający ryczenie wołu, jest trudny do zniesienia nawet...